Οι ζουρίδες είναι ανίκητες...

Πήρα επιτέλους μια ισοπαλία στο πολύχρονο αγώνα μου με τις Ζουρίδες...

Ναι, ναι αυτό το παμπόνηρο ζώο, είναι ανίκητο ... Κοντά είκοσι χρόνους ανετάσω στο κτήμα του Λιμνάκαρου δυό κερασιές ... Περισσότερους από δεκαπέντε χρόνους στολίζονται κάθε άνοιξη με ζηλευτά κεράσια... Δεκαπέντε χρόνους  κάθε τέτοια εποχή μάχομαι εναντίον τους να απολαύσω και να χορτάσω τη γεύση των κερασιών μου... Δεν τα κατάφερα ακόμη... Πάντα πιο πονηρή η ζουρίδα κι ας κάνω τον έξυπνο, προλαβαίνει στο τσακ και τρώει τα καλύτερα, τα πιο ώριμα , τα πιο μεγάλα και φυσικά τα πιο πολλά...

Καμάρωνα προχθές την ομορφιά των αγλαόκαρπων δέντρων μου και έκανε

"σούφερα" ο νους μου..." Αύριο θάρθω και θα μαζέψω τα πιο ώριμα...

 Και πήγα, μα ένιωσα την ίδια απογοήτευση, τον ίδιο θυμό και την ίδια δίψα εκδίκησης για το πανέξυπνο αυτό ζώο όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή...

 -Θα παραφυλάξω τη νύχτα και θα σε εκτελέσω , θα σε τσακίσω , θα σε ψακώσω με λανέιτ ...μουρμούρισα φωναχτά  κι έκατσα απογοητευμένος στο πέτρινο πεζούλι δίπλα στη κερασά.

 Ύστερα από δυό τρία λεπτά ηρέμησα και μ´ έπιασαν τα γέλια... ( Ευτυχώς δεν με έβλεπε κανείς και να αρχίσει να σταυροκοπιέται ή να το βάλει στα πόδια...)

-Ήφερέ σου τηνε κι οφέτος η ζουρίδα Γιωργιό, μόνο ανεμάζωξε όσα τση πομείνανε, να μη πεις πως δε τα δοκίμασες...εμουρμούρισα χαλαρωμένος. 

 Επήρα το καλαθάκι μου και εσκάλωσα στη κερασά.(βγαίνω ακόμη σε μερικά δεντρά...)

Εμάζωξα ότι βρήκα ( μισοάγουρα και μισόξινα), αλλά μούρθε και η ιδέα της ισοπαλίας:

- Ζουρίδα δεν επρόλαβες να τα φας όλα οφέτος... Θα φάω κι γώ έστω κι αγίνωτα π´ανάθεμά σε για μιαρό...Ισοπαλία!!!

Εκειά εκτόνωσα και το θυμό μου γιατί εσκέφτηκα: -Δεν της αξίζει η θανατική ποινή επειδή ήθελε να χορτάσει τη πείνα τζη ... Άι σιχτίρ ζήσε κι εσύ...(μα τόπα γιατί θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια , τότε που τέτοια εποχή με τους συμμαθητάδες μου ρημάζαμε τα δέντρα  των ανθρώπων στο χωριό και τους αναγκάζαμε να γράφουν και να κρεμούν ανορθόγραφες ταμπέλες στα δεντρά τους: " ΠΡΩΣΟΧΙ ΗΝΕ ΨΟΙΚΑΣΜΕΝΑ ΜΕ ΝΤΗ ΝΤΗ ΝΤΗ" !!!! 

- Στις ίδιες πινακίδες σημειώναμε κι εμείς με μελανωτά μολύβια: " εμείς μπάρμπα δα τα πλύνομε"...

( ...και δε μας ψάκωσε ποτέ κιανείς...)

Η επέλαση του ιππικού στο Λιμνάκαρο ...

Στην αρχή, έτσι όπως ξεπρόβαλαν στη κορυφή του βουνού, εκεί στο ανέδιασμα του κάμπου του Λιμνάκαρου, νόμισα πως ήταν αγωγιάτες με τα συμπαθή τετράποδα τους και πήγαιναν στα χωράφια και στις μάντρες τους για δουλειές . Ύστερα όμως που πλησίασαν, εντυπωσιάστηκα από το σύνολο τους γενικώς...Ήταν ολόκληρη ίλη αμαζόνων με απόλυτα εναρμονισμένη την ομορφιά τους στη φυσική ομορφιά του περιβάλλοντος... Όπως κι αν τόβλεπε κανείς ήταν μια ομορφιά!!! Από τις αποπάνω, από τα αποκάτω,  από εμπρός, από το πλάι , από πίσω... Παντού χάρμα ιδέσθαι !!! Αχ, πάντα μου άρεσε ο ιππικός όμιλος ( ναι γενικώς και δε θέλω υπονοούμενα...)

Πάντως τις φωτό τις τράβηξα από απόσταση, ιππικό είναι αυτό... Φύλαγε τα ρούχα σου.... (γενικώς...)

Τα παράπονα των Ορέων...

ΖΩΟΚΛΟΠΗ,αυτή η αθεράπευτη πληγή του τόπου μας, που μας πληγώνει όλους...

Πιο πολύ όμως τα θύματά της, ιδιαίτερα όταν αυτά είναι άνθρωποι ήσυχοι, αδύναμοι με την έννοια των φατριών και φτωχοί βιοπαλαιστές που πασχίζουν να αναθρέψουν τα παιδάκια τους... 

Κάποτε, ίσως η κλοπή  από κτηνοτρόφο ενός ζώου για άμεση κατανάλωση ή για λόγους αντεκδίκησης, να εθεωρείτο και αντρειά... Σήμερα η αφαίρεση του δικαιώματος της επιβίωσης μιας οικογένειας, έτσι επειδή το γουστάρει ο άλλος,ο "δυνατός", που επιβιώνει σε βάρος των συνανθρώπων του, είναι κατάπτυστη πράξη ατιμίας...και παράνομη ... Αλλά ο Νόμος δεν είναι πάντα παρών. Λείπει τις περισσότερες φορές σε άλλες ανάγκες ... Σήμερα όμως που τον καλεί απελπισμένα ο αδικημένος, πρέπει να είναι παρών! Ισχυρός και αποφασιστικός! Να επιβληθεί στους ψευτόμαγκες που τον αγνοούν, επειδή πιστεύουν πως δεν μπορεί να λειτουργήσει και πως το δικό τους άνομο συμφέρον είναι ισχυρότερο... Δεν φτάνουν οι περιπολίες της πρόληψης... Χρειάζονται κι ενέργειες καταστολής...έρευνες, προσαγωγές, ερωτήσεις κλπ ( γνωστές στην αστυνομική πρακτική).

Αλήθεια αν κάποιος αφελής ρωτήσει τι έγινε από την Αστυνομία, με το χθεσινό " ξεπάστρεμα" ολόκληρου κοπαδιού,ενός νέου φτωχού βιοπαλαιστή, λίγες δεκάδες μέτρα από γνωστό χωριό του οροπεδίου Λασιθίου, τι απάντηση θα πάρει ;

Πάντως ο μικρός φύλακας (φωτό ) είναι σήμερα περίλυπος από την απαγωγή των φίλων του που συμβίωναν στην υπαίθρια  περίφραχτη στάνη... Ήταν μικρούλης και δεν ήταν δυνατός...

Ο Πυρομπούκαλος

Μια ξεχωριστή μορφή εξ Αρχανών, βρέθηκε χθες στο κτήμα του Λιμνάκαρου. 

 Ο Νικόλαος Αγογλωσσάκης ετών 93, ο επονομαζόμενος Πυρομπούκαλος...

Μαζί με τον "κηδεμόνα"ανηψιό του Μιχάλη Αγογλωσσάκη, αποτελέσαμε μια μοναδική ομάδα Ορέων (με παλιές ρίζες...) 

Βάλαμε στόχο να αποκαταστήσουμε τις ζημιές από το βάρος του χιονιού και τις κακοκαιρίες του χειμώνα, στο αποδεδειγμένα υψηλότερο αμπέλι των ορέων του τόπου μας και να κάνουμε την απαραίτητη καλλιέργεια. Το συνηθίζουμε, η ίδια ομάδα από τότε που το φυτέψαμε.(1998).

Ο Πυρομπούκαλος , που έχει ήδη χαρακτηριστικά θρύλου στο χωριό του και στους οινοπότες της παρέας, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος... Αειθαλής γέροντας, μερακλής, δυνατός οινοπότης, καλοκάγαθος, τραγουδιστής, ψάλτης, φορτωμένος με αναμνήσεις του τόπου του και της μακράς παρουσίας του στο ψευτοντουνιά, έγραψε χθές μια ακόμη Ορέα σελίδα στο Ημερολόγιο του Λιμνάκαρου... Συντόνισε την ομάδα, δούλεψε, τραγούδησε, έψαλε την Ζ´ ωδή του Ακαθίστου ύμνου,(....άμπελος αληθινή τον βότρυν τον πέπειρον η γεωργήσασα, οίνον στάζοντα τον τας ψυχάς ευφραίνοντα...),χαιρέτησε τους περαστικούς στερεότυπα και με περισσή φυσικότητα " γειά σου Μανώλη..."και κράτησε χαμηλά με τις ατάκες του την ένταση μας, από την κούραση από τις προσπάθειες της καλλιέργειας ...

Το επιδόρπιο της εργασίας είχε απ´ όλα μαζί με τις ευχές "και του χρόνου..."

(Ακολουθεί φωτογραφική τεκμηρίωση...)

" Του Μαρταπρίλη τα νερά πηλά και χώματά ´ναι...." Τα χιόνια όμως;...

Ο πεντάγνωμος Μάρτης, προσπαθεί φέτος από τη μια μεριά να μπαλώσει τις αδυναμίες του χειμώνα, που δεν μας έπεισε και πολύ για τις δυνάμεις του και από την άλλη δεν μπορεί να κρύψει πως σέρνει το άρμα της άνοιξης...

 ´Ετσι μπορεί να έφερε βροχές στα πεδινά και ν´ ανακούφισε τη πρόωρα διψασμένη γή, όμως στ´ Όρη προσπάθησε να τρομάξει τη μητέρα φύση με χιόνια και παγωνιά... Αμ δε... Τα Όρη και οι Ορέοι  και ειδικά στο Λιμνάκαρο, δε σκιάζονται από χιόνια γιατί ´ναι μαθημένα... Τα πρώτα δέντρα μίλησαν με τη γλώσσα τους για το Θεό...άνθισαν...

Μένει όμως σ´ ωρισμένους από τους Ορέους κατοίκους, το παράπονο και μελαγχολικά σιγοτραγουδούμε:

...είπε η νιότη τσ´ άνοιξης με στεναγμό και πόνο, γιάντα να μη μπορώ κι εγώ νάρχομαι κάθε χρόνο...

Εδώ Λιμνάκαρο....

Πολλά τα αυτοκίνητα των επισκεπτών σήμερα στον ενεργειακό τόπο ή Λιμνάκαρο... Μια ανάσα δρόμος από το Οροπέδιο ( Αβρακόντε ) και είσαι τετ-α-τετ με μοναδικές Ορέες εικόνες που σε συναρπάζουν... Οι περαστικοί που σήμερα μίλησα μαζί τους τη λιγοστή ώρα  που βρέθηκα  στο Limnakaro Naturally, ήταν ενθουσιασμένοι από την ομορφιά του τοπίου κι ας "δάγκωνε" ανάλαφρα ο ήλιος του απομεσήμερου, κι ας ήταν λίγο " αδρύ" το χάδι της ορεινής αύρας ...

Στο κατώφλι το 2016...