Ένα αλλιώτικο οδοιπορικό...

Εσφίξανε οι κάψες στ´ Όρη... 

-Διαόλοι μέσα ντου ετσά καιρός...ούτε στο Λιμνάκαρο δε βρίσκω ησυχασμό... Κι πήρα κάτω, οθέ ντο γιαλό , να δροσερέψει ο νους μου και να χορτάσει τ´αμάτι μου απεραντοσύνη...και να ξεφύγει από τη μικρότητα του ...κάθε μέρα τα ίδια... 

Ύστερα είναι κι αυτή η πλανεύτρα θάλασσα...

 -Και πήρα κάτω στο γιαλό. Όχι στο περιγιάλι,  μόνο σε δέτες άγριους και βράχους κοφτερούς σαν τ´αοριού...έτσι για να ισορροπεί ο νούς μου...

-Μέρες είχα στη σκέψη μου μια τέτοια μπονάτσα, απού θα μ´άφηνε να σιμώσω στους γούσπους της ακροθαλασσάς και να μαζώξω αλάτσι ή αφρό όπως τόνε λένε οι σκέτοι ακροθαλασσίτες, για ν´αλατίζω το βραστό κρέας τ´αοριού μου και νάχει διπλή νοστιμάδα...

-Μα ελογάριασα χωρίς το ξενοδόχο... 

- Επέρασα το Κουδούμαλο ( χωριό του Μεραμπέλλου), και πήρα το κατήφορο τ´ αγαπημένου μου μονοπατιού για το ησυχαστήριο, που κατεβαίναμε σ´αλλοτινούς καιρούς πεζοπορώντας ( μόνο στο κατήφορο...), με το μακαριστό αξέχαστο δεσπότη μας, Κυρού Νεκτάριο, κάθε παραμονή τ´ Αγίου Αντρέα...

-Υποψιάστηκα  από την αρχή της κατηφόρας βλέποντας δεξά ζερβά του δρόμου απομεινάρια κουρασμένων πεζοπόρων... 

Κουβέρτες ,μπουφάν, ζακέτες, σκούφοι, κάλτσες , άδεια και μισοάδεια μπουκάλια νερού και άλλα είδη ρουχισμού που ο ανήφορος και η κάψα τα έκαναν βάρος περιττό κι αβάσταχτο...Σε δυό τρία σημεία με λίγα δέντρα που έδειχναν όαση στην έρημο, απλωμένες κουβέρτες και άλλα ίχνη, ενημέρωναν εύγλωττα για το ξαπόστεμα και την  ανασεμιά κάποιων κουρασμένων ή αδυνάτων...

-Τότε μου ήρθαν στο νου ( ναι αρκετά καθυστερημένα είναι αλήθεια ...), οι χθεσινές ειδήσεις των τοπικών ειδησεολόγων, για την εμφάνιση 130 προσφύγων στην περιοχή, που φιλοξενούνται ήδη στο κλειστό γυμναστήριο της Νεάπολης...

-Συνέχισα εποχούμενος ανάποδα το οδοιπορικό της απελπισμένης προσφυγιάς... Έφθασα στο πάτο της απότομης ξεροπλαγιάς, πιό κάτω από το ησυχαστήριο του Αγίου Αντρέα, στο μικροσκοπικό όρμο που σχηματίζεται εκεί. Πλησίασα και αντίκρυσα αυτό που δεν μπορώ να περιγράψω μα και που δύσκολα θα καταλάβετε από τις φωτό που σας παραθέτω...

Όλη η μικρή παραλία είναι γεμάτη από σωσίβια,        κουβέρτες , ρούχα κάθε είδους, μικρά και μεγάλα δοχεία νερού , παπούτσια , σκεύη, καλλυντικά , οδοντόβουρτςες, σαμπουάν, αραβικές πίτες και άλλα τρόφιμα και δεκάδες άλλα μικροαντικείμενακαι είδη ρουχισμού...

 -Τίτοτα δεν έδειχνε ιδιαίτερη φτώχεια ή ρακένδυτους επαίτες.Τουναντίον θα έλεγα...

- Διάβαζες όμως εύκολα την απελπισία και την απόγνωση...

-Έκατσα σε μια πέτρα, χούφτωσα το πηγούνι μου και έκλεισα τα μάτια...Προσπάθησα να ακολουθήσω, με τη σκέψη μου, ανάποδα τη διαδρομή που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι...Κι έζησα πολλά σ´ αυτό το νοερή οδοιπορικό...

- Είδα τα κύματα της θάλασσας να θέλουν να με καταπιούν, άκουγα μωρά να κλαίνε γοερά και μάνες να κραυγάζουν απελπισμένα, είδα άνδρες μελαψούς να κοιτάζουν τον ουρανό και να ζητάνε βοήθεια απ´το θεό τους, διέκρινα τους δουλέμπορους να συνομιλούν ψυθιριστά και να κοιτάζουν με απάνθρωπο βλέμμα το φορτίο των ψυχών που κουβαλούσαν , είδα παιδάκια και μεγαλύτερους να πνίγονται στον εμετό τους και να προσπαθούν απεγνωσμένα ν´ανασάνουν... Είδα κι άλλα πολλά που δεν θα ξαναφύγουν απ´το μυαλό μου. Κι ύστερα πιάσαμε στεριά. Ένας τόπος γεμάτος κόκκινες σημαίες με μισοφέγγαρα, ( που τις βρήκαν αλήθεια τόσες σημαίες ;...)κι άρχισε μια ατέλειωτη πεζοπορία κατά το νότο... Ένας ατέλειωτος Γολγοθάς...  

-Πρέπει να πάω στο τέλος σκέφτηκα, (εκεί απ´που  άρχισαν) και κράτησα τα μάτια μου κλειστά ...

-Τα άνοιξα όμως τρομαγμένος από τους κρότους των εκρήξεων, το βόμβο των αεροπλάνων , τους συριγμούς των οβίδων , τα κροταλίσματα των πολυβόλων, τις κραυγές των λαβωμένων, τα κλάματα των μανάδων, τις φωνές των παιδιών που εβιάζονταν, την απαίσια μυρωδιά της καμένης σάρκας και την άχνη του φρέσκου αίματος που έτρεχε ποταμός πάνω στη καυτή άμμο...

-Δεν τόλμησα να τα ξανακλείσω . Δεν ήθελα ούτε να δω ούτε να ακούσω άλλα...Αγκάλιασα το βράχο που καθόμουνα και αναγάλιασα.... 

-Ούφ, όνειρο ήτανε, (μα τόσο αληθινό).

-Ανάθεμά σε για θάλασσα κι ανεταράχισές με σήμερα, με τσοι καυμούς που μας εκουβάλησες επαέ... Θα φύγω να πάρω απάνω, να παω στ´ Όρη, να ηρεμήσει ο νους μου, να μη θωρώ την απαθρωπιά των αθρώπων...

-Μα δεν εσάλεψα από το βράχο που έσφιγγα με τα χέρια μου, έμεινα εκεί ακούνητος ... Ο νους πήρε στο κατόπι το καραβάνι των ανθρώπων που ανηφόριζε καρτερικά προς το Κουδούμαλο...Μπήκα τελευταίος στην ουρά, ακολουθώντας τα ίχνη τους από το μακρινό ερειπωμένο τόπο τους, μέχρι τη Σκάλα του Αγίου Αντρέα και πιο πάνω στο κοντινό χωριό Κουδούμαλο...

-Εποκοιμήθηκες ; μου φώναξε η Μαργή μου,που μάζωνε αρίγανη πιό πάνω και σηκώθηκα ξαφνιασμένος από το βράχο. Κοίταξα ψηλά, και μουρμούρισα χαμηλόφωνα :- Θέ μου/Αλλάχ τους, βοηθήστε τους, δουλειά σας είναι μπλειό...Δε θωρείτε την ανικανότητα των αθρώπων να φερθούνε αθρωπινά;...

Άρπαξα ένα ξεκοιλιασμένο σωσίβιο από δίπλα μου, το πέταξα στη καρότσα του φορτηγού και φώναξα τση Μαργής: 

-´Ελα πάμε να φύγομε, να πα  κρεμάσω ετούτο το σωσίβιο σε ένα πρίνο στο Λιμνάκαρο, να το θωρώ να βλαστημώ τους φονιάδες των λαών και να λέω και στους περαστικούς να κάνουνε το ίδιο...

Οι ζουρίδες είναι ανίκητες...

Πήρα επιτέλους μια ισοπαλία στο πολύχρονο αγώνα μου με τις Ζουρίδες...

Ναι, ναι αυτό το παμπόνηρο ζώο, είναι ανίκητο ... Κοντά είκοσι χρόνους ανετάσω στο κτήμα του Λιμνάκαρου δυό κερασιές ... Περισσότερους από δεκαπέντε χρόνους στολίζονται κάθε άνοιξη με ζηλευτά κεράσια... Δεκαπέντε χρόνους  κάθε τέτοια εποχή μάχομαι εναντίον τους να απολαύσω και να χορτάσω τη γεύση των κερασιών μου... Δεν τα κατάφερα ακόμη... Πάντα πιο πονηρή η ζουρίδα κι ας κάνω τον έξυπνο, προλαβαίνει στο τσακ και τρώει τα καλύτερα, τα πιο ώριμα , τα πιο μεγάλα και φυσικά τα πιο πολλά...

Καμάρωνα προχθές την ομορφιά των αγλαόκαρπων δέντρων μου και έκανε

"σούφερα" ο νους μου..." Αύριο θάρθω και θα μαζέψω τα πιο ώριμα...

 Και πήγα, μα ένιωσα την ίδια απογοήτευση, τον ίδιο θυμό και την ίδια δίψα εκδίκησης για το πανέξυπνο αυτό ζώο όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή...

 -Θα παραφυλάξω τη νύχτα και θα σε εκτελέσω , θα σε τσακίσω , θα σε ψακώσω με λανέιτ ...μουρμούρισα φωναχτά  κι έκατσα απογοητευμένος στο πέτρινο πεζούλι δίπλα στη κερασά.

 Ύστερα από δυό τρία λεπτά ηρέμησα και μ´ έπιασαν τα γέλια... ( Ευτυχώς δεν με έβλεπε κανείς και να αρχίσει να σταυροκοπιέται ή να το βάλει στα πόδια...)

-Ήφερέ σου τηνε κι οφέτος η ζουρίδα Γιωργιό, μόνο ανεμάζωξε όσα τση πομείνανε, να μη πεις πως δε τα δοκίμασες...εμουρμούρισα χαλαρωμένος. 

 Επήρα το καλαθάκι μου και εσκάλωσα στη κερασά.(βγαίνω ακόμη σε μερικά δεντρά...)

Εμάζωξα ότι βρήκα ( μισοάγουρα και μισόξινα), αλλά μούρθε και η ιδέα της ισοπαλίας:

- Ζουρίδα δεν επρόλαβες να τα φας όλα οφέτος... Θα φάω κι γώ έστω κι αγίνωτα π´ανάθεμά σε για μιαρό...Ισοπαλία!!!

Εκειά εκτόνωσα και το θυμό μου γιατί εσκέφτηκα: -Δεν της αξίζει η θανατική ποινή επειδή ήθελε να χορτάσει τη πείνα τζη ... Άι σιχτίρ ζήσε κι εσύ...(μα τόπα γιατί θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια , τότε που τέτοια εποχή με τους συμμαθητάδες μου ρημάζαμε τα δέντρα  των ανθρώπων στο χωριό και τους αναγκάζαμε να γράφουν και να κρεμούν ανορθόγραφες ταμπέλες στα δεντρά τους: " ΠΡΩΣΟΧΙ ΗΝΕ ΨΟΙΚΑΣΜΕΝΑ ΜΕ ΝΤΗ ΝΤΗ ΝΤΗ" !!!! 

- Στις ίδιες πινακίδες σημειώναμε κι εμείς με μελανωτά μολύβια: " εμείς μπάρμπα δα τα πλύνομε"...

( ...και δε μας ψάκωσε ποτέ κιανείς...)

Η επέλαση του ιππικού στο Λιμνάκαρο ...

Στην αρχή, έτσι όπως ξεπρόβαλαν στη κορυφή του βουνού, εκεί στο ανέδιασμα του κάμπου του Λιμνάκαρου, νόμισα πως ήταν αγωγιάτες με τα συμπαθή τετράποδα τους και πήγαιναν στα χωράφια και στις μάντρες τους για δουλειές . Ύστερα όμως που πλησίασαν, εντυπωσιάστηκα από το σύνολο τους γενικώς...Ήταν ολόκληρη ίλη αμαζόνων με απόλυτα εναρμονισμένη την ομορφιά τους στη φυσική ομορφιά του περιβάλλοντος... Όπως κι αν τόβλεπε κανείς ήταν μια ομορφιά!!! Από τις αποπάνω, από τα αποκάτω,  από εμπρός, από το πλάι , από πίσω... Παντού χάρμα ιδέσθαι !!! Αχ, πάντα μου άρεσε ο ιππικός όμιλος ( ναι γενικώς και δε θέλω υπονοούμενα...)

Πάντως τις φωτό τις τράβηξα από απόσταση, ιππικό είναι αυτό... Φύλαγε τα ρούχα σου.... (γενικώς...)

Τα παράπονα των Ορέων...

ΖΩΟΚΛΟΠΗ,αυτή η αθεράπευτη πληγή του τόπου μας, που μας πληγώνει όλους...

Πιο πολύ όμως τα θύματά της, ιδιαίτερα όταν αυτά είναι άνθρωποι ήσυχοι, αδύναμοι με την έννοια των φατριών και φτωχοί βιοπαλαιστές που πασχίζουν να αναθρέψουν τα παιδάκια τους... 

Κάποτε, ίσως η κλοπή  από κτηνοτρόφο ενός ζώου για άμεση κατανάλωση ή για λόγους αντεκδίκησης, να εθεωρείτο και αντρειά... Σήμερα η αφαίρεση του δικαιώματος της επιβίωσης μιας οικογένειας, έτσι επειδή το γουστάρει ο άλλος,ο "δυνατός", που επιβιώνει σε βάρος των συνανθρώπων του, είναι κατάπτυστη πράξη ατιμίας...και παράνομη ... Αλλά ο Νόμος δεν είναι πάντα παρών. Λείπει τις περισσότερες φορές σε άλλες ανάγκες ... Σήμερα όμως που τον καλεί απελπισμένα ο αδικημένος, πρέπει να είναι παρών! Ισχυρός και αποφασιστικός! Να επιβληθεί στους ψευτόμαγκες που τον αγνοούν, επειδή πιστεύουν πως δεν μπορεί να λειτουργήσει και πως το δικό τους άνομο συμφέρον είναι ισχυρότερο... Δεν φτάνουν οι περιπολίες της πρόληψης... Χρειάζονται κι ενέργειες καταστολής...έρευνες, προσαγωγές, ερωτήσεις κλπ ( γνωστές στην αστυνομική πρακτική).

Αλήθεια αν κάποιος αφελής ρωτήσει τι έγινε από την Αστυνομία, με το χθεσινό " ξεπάστρεμα" ολόκληρου κοπαδιού,ενός νέου φτωχού βιοπαλαιστή, λίγες δεκάδες μέτρα από γνωστό χωριό του οροπεδίου Λασιθίου, τι απάντηση θα πάρει ;

Πάντως ο μικρός φύλακας (φωτό ) είναι σήμερα περίλυπος από την απαγωγή των φίλων του που συμβίωναν στην υπαίθρια  περίφραχτη στάνη... Ήταν μικρούλης και δεν ήταν δυνατός...

Ο Πυρομπούκαλος

Μια ξεχωριστή μορφή εξ Αρχανών, βρέθηκε χθες στο κτήμα του Λιμνάκαρου. 

 Ο Νικόλαος Αγογλωσσάκης ετών 93, ο επονομαζόμενος Πυρομπούκαλος...

Μαζί με τον "κηδεμόνα"ανηψιό του Μιχάλη Αγογλωσσάκη, αποτελέσαμε μια μοναδική ομάδα Ορέων (με παλιές ρίζες...) 

Βάλαμε στόχο να αποκαταστήσουμε τις ζημιές από το βάρος του χιονιού και τις κακοκαιρίες του χειμώνα, στο αποδεδειγμένα υψηλότερο αμπέλι των ορέων του τόπου μας και να κάνουμε την απαραίτητη καλλιέργεια. Το συνηθίζουμε, η ίδια ομάδα από τότε που το φυτέψαμε.(1998).

Ο Πυρομπούκαλος , που έχει ήδη χαρακτηριστικά θρύλου στο χωριό του και στους οινοπότες της παρέας, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος... Αειθαλής γέροντας, μερακλής, δυνατός οινοπότης, καλοκάγαθος, τραγουδιστής, ψάλτης, φορτωμένος με αναμνήσεις του τόπου του και της μακράς παρουσίας του στο ψευτοντουνιά, έγραψε χθές μια ακόμη Ορέα σελίδα στο Ημερολόγιο του Λιμνάκαρου... Συντόνισε την ομάδα, δούλεψε, τραγούδησε, έψαλε την Ζ´ ωδή του Ακαθίστου ύμνου,(....άμπελος αληθινή τον βότρυν τον πέπειρον η γεωργήσασα, οίνον στάζοντα τον τας ψυχάς ευφραίνοντα...),χαιρέτησε τους περαστικούς στερεότυπα και με περισσή φυσικότητα " γειά σου Μανώλη..."και κράτησε χαμηλά με τις ατάκες του την ένταση μας, από την κούραση από τις προσπάθειες της καλλιέργειας ...

Το επιδόρπιο της εργασίας είχε απ´ όλα μαζί με τις ευχές "και του χρόνου..."

(Ακολουθεί φωτογραφική τεκμηρίωση...)

" Του Μαρταπρίλη τα νερά πηλά και χώματά ´ναι...." Τα χιόνια όμως;...

Ο πεντάγνωμος Μάρτης, προσπαθεί φέτος από τη μια μεριά να μπαλώσει τις αδυναμίες του χειμώνα, που δεν μας έπεισε και πολύ για τις δυνάμεις του και από την άλλη δεν μπορεί να κρύψει πως σέρνει το άρμα της άνοιξης...

 ´Ετσι μπορεί να έφερε βροχές στα πεδινά και ν´ ανακούφισε τη πρόωρα διψασμένη γή, όμως στ´ Όρη προσπάθησε να τρομάξει τη μητέρα φύση με χιόνια και παγωνιά... Αμ δε... Τα Όρη και οι Ορέοι  και ειδικά στο Λιμνάκαρο, δε σκιάζονται από χιόνια γιατί ´ναι μαθημένα... Τα πρώτα δέντρα μίλησαν με τη γλώσσα τους για το Θεό...άνθισαν...

Μένει όμως σ´ ωρισμένους από τους Ορέους κατοίκους, το παράπονο και μελαγχολικά σιγοτραγουδούμε:

...είπε η νιότη τσ´ άνοιξης με στεναγμό και πόνο, γιάντα να μη μπορώ κι εγώ νάρχομαι κάθε χρόνο...

Εδώ Λιμνάκαρο....

Πολλά τα αυτοκίνητα των επισκεπτών σήμερα στον ενεργειακό τόπο ή Λιμνάκαρο... Μια ανάσα δρόμος από το Οροπέδιο ( Αβρακόντε ) και είσαι τετ-α-τετ με μοναδικές Ορέες εικόνες που σε συναρπάζουν... Οι περαστικοί που σήμερα μίλησα μαζί τους τη λιγοστή ώρα  που βρέθηκα  στο Limnakaro Naturally, ήταν ενθουσιασμένοι από την ομορφιά του τοπίου κι ας "δάγκωνε" ανάλαφρα ο ήλιος του απομεσήμερου, κι ας ήταν λίγο " αδρύ" το χάδι της ορεινής αύρας ...