Εορτάζουν και τ´ Όρη...

Χριστουγεννιάτικες ευχές κι από τα Όρη...

Το πρώτο χιόνι στη Λασιώτικη Μαδάρα...

Ήκουσα πως εστόλισε ο ΔΙΑΣ το Ψηλορείτη Χριστουγενιάτικα... Μα δεν εξέχασε και τη γενέτειρα του τη ΔΙΚΤΗ ... Εμορφοστόλισέ τηνε με χιόνια και ...αρκετό κρύο...Έστησε Χριστουγενιάτικο σκηνικό μα το έκρυβαν ζηλότυπα τα σύννεφα όλη τη μέρα... Στο λιόγερμα εμεταπάτησε η κατσιφάρα και είδα αυτό που βλέπετε στη φωτό...

Τσ´ αυγής η κατσιφάρα...

....Ήθελα να ‘μουνε πουλί γή πρίνος στη μαδάρα να μ’ αγκαλιάζει δροσερά τσ’ αυγής η κατσιφάρα....

 ▶️Γεμάτος και σήμερα ο κάμπος του Λασιθιού από πυκνή ομίχλη, όχι τόσο παγερή όπως χθες, αλλά ούτε και για πολλές αγκαλιές μαζί της, κατά που λέει η πιό πάνω μαντινάδα... Κάλυψε και σήμερα με τις δροσοσταλίδες της  τη πράσινη γη και αντικατέστησε για μια ακόμη μέρα τη βροχή και τα χιόνια που φέτο καθυστερούν να φθάσουν κι ας φτάνουν τα Χριστούγεννα... Ύστερα έκανε ένα σάλτο και βγήκε στο Λιμνάκαρο, δρόσισε κι εκεί τα όρη και στη προσπάθειά της να πάει παραπάνω βρέθηκε μπροστά στη θεόρατη Δίκτη !

Δε μπόρεσε εδώ να ξεπεράσει το εμπόδιο και έκοψε δεξά προς τη μικρή κοιλάδα που καταλήγει "Στής Γαϊδάρας το Λάκκο". Από εκεί ξεπέρασε εύκολα το χαμήλωμα του βουνού και ξεχύθηκε προς τα " Βαθειά" έτοιμη να καταλάβει το κάμπο της "Έργανος". Μα είχε κι εδώ, δυό κακά συναπαντήματα, λίγο μετά την αυγή:

Από τη μιά, το ζεστό αεράκι της Πεδιάδας που ανέβαινε από το κάμπο της Έργανος και απειλούσε να τη διαλύσει, κι από την άλλη εμένα, στοιχειό των Ορέων, που άρχισα αμέσως τη γηθειά:

" Φύγε αφούρα φύγε αντάρα φύγε Γρα κατσιφαντάρα, κι Αη Γιάννης σε ζυγώνει με σπαθί και με τιμόνι, να σε φορτώσει αλάτσι, χίλιες οκάδες από τη μιά και χίλιες απ´ την άλλη και χίλιες μεσωσώμαρα κι εκείνος καβαλάρης ..."

 Είδε κι αποείδε η αφούρα, λούφαξε και δεν ήκαμε ζάλο παρακάτω ... Έμεινε εκεί και τη....φωτογράφισα ....

Οι Ορέοι είναι Ωραίοι...

...είμαι στ´ όρη των  οζώ και τω πουλιώ τσοι τόπους, δε τη μπορώ τη μοναξά ανάμεσα στ´ αθρώπους ...

(Είπε ο Ορέος/Ωραίος Γιάννης Βάρδας ή Λυραρογιάννης...)

Κρόκος στο Λιμνάκαρο; Αμάν πιά, τι άλλο ακόμη....;

Και όμως μου φαίνονται για άνθη κρόκου, τα μικρά αυτά λουλουδάκια που βρήκα και φωτογράφησα στα γνωστά "κοπράνια" του Λιμνάκαρου πριν δυό-τρεις μέρες ... Αν τελικά είναι κρόκος ( που είναι), μας βλέπω μια πάρτη ορέους να φεύγουμε Χριστουγεννιάτικα για Κοζάνη, για να μάθουμε τα μυστικά της " ήμερης" καλλιέργειας και να γεμίσουμε τις πλαγιές του ενεργειακού βουνού, με το πολύτιμο βότανο...

( Θα σούλεγα Πετράκη Μανώλη, να διευρύνεις τις δυνατότητες του γραφείου εξαγωγών προϊόντων του Ορέου τόπου μας ( τυροζούλια, λωτούς, καρύδια, μήλα,  Χειμωνάπιδα κλπ),που ανοίγεις στη Χώρα και με πρωτότυπα,για το τόπο, ορέα γεννήματα ...)

Το ΛΙΜΝΑΚΑΡΟ σήμερα μέσα από εικόνες...

Ο χειμώνας που επιβάλλει σιγά σιγά τη παρουσία του και στο Λιμνάκαρο, βρίσκει αντίσταση: 

-στον ήλιο που αντιπαλεύει τη "κατσιφάρα", 

-στη περήφανη κορφή της Δίκτης που αρνείται να σκεπαστεί απο τα σύννεφα,

-στα αγλαόκαρπα δέντρα του μετοχιού μου που δεν θέλουν να αποχωριστούν τους καρπούς που έθρεψαν ...

Όμως όλα παίρνουν το δρόμο τους σιγά σιγά.....

Χειμωνιάζει στο Λιμνάκαρο...

Με "εξ εφόδου προοίμιον" μπήκε ο χειμώνας στο Λιμνάκαρο... Τις φθινοπωρινές βροχές ,που ήταν αρκετές , διαδέχτηκαν οι πυκνές ομίχλες, οι χαμηλές θερμοκρασίες και το πρασίνισμα της ξερής γης, σημάδι πως ξεδίψασε από τις κάψες του καλοκαιριού. Και φέτος, οι απανταχού γνωρίζοντες την ευκαρπία του ευλογημένου μικρού οροπεδίου, ( Χειμωνάπιδα, καρύδια, σταμναγκάθια, καλίτσες,ασκολύμπροι, μανιτάρια και άλλες εποχιακές ενεργειακές ομορφιές),  πραγματοποίησαν πολλές επισκέψεις και νομίζω κανείς δεν έφυγε με άδεια χέρια ... Πάντα κάτι περισσεύει για όλους στον πληθωρικά όμορφο αυτό τόπο...

Οι μόνιμοι κάτοικοί, φίλοι και γείτονες μου,  ήταν και χθες εκεί και με περίμεναν ....