Οι Ορέοι είναι Ωραίοι...

...είμαι στ´ όρη των  οζώ και τω πουλιώ τσοι τόπους, δε τη μπορώ τη μοναξά ανάμεσα στ´ αθρώπους ...

(Είπε ο Ορέος/Ωραίος Γιάννης Βάρδας ή Λυραρογιάννης...)

Κρόκος στο Λιμνάκαρο; Αμάν πιά, τι άλλο ακόμη....;

Και όμως μου φαίνονται για άνθη κρόκου, τα μικρά αυτά λουλουδάκια που βρήκα και φωτογράφησα στα γνωστά "κοπράνια" του Λιμνάκαρου πριν δυό-τρεις μέρες ... Αν τελικά είναι κρόκος ( που είναι), μας βλέπω μια πάρτη ορέους να φεύγουμε Χριστουγεννιάτικα για Κοζάνη, για να μάθουμε τα μυστικά της " ήμερης" καλλιέργειας και να γεμίσουμε τις πλαγιές του ενεργειακού βουνού, με το πολύτιμο βότανο...

( Θα σούλεγα Πετράκη Μανώλη, να διευρύνεις τις δυνατότητες του γραφείου εξαγωγών προϊόντων του Ορέου τόπου μας ( τυροζούλια, λωτούς, καρύδια, μήλα,  Χειμωνάπιδα κλπ),που ανοίγεις στη Χώρα και με πρωτότυπα,για το τόπο, ορέα γεννήματα ...)

Το ΛΙΜΝΑΚΑΡΟ σήμερα μέσα από εικόνες...

Ο χειμώνας που επιβάλλει σιγά σιγά τη παρουσία του και στο Λιμνάκαρο, βρίσκει αντίσταση: 

-στον ήλιο που αντιπαλεύει τη "κατσιφάρα", 

-στη περήφανη κορφή της Δίκτης που αρνείται να σκεπαστεί απο τα σύννεφα,

-στα αγλαόκαρπα δέντρα του μετοχιού μου που δεν θέλουν να αποχωριστούν τους καρπούς που έθρεψαν ...

Όμως όλα παίρνουν το δρόμο τους σιγά σιγά.....

Χειμωνιάζει στο Λιμνάκαρο...

Με "εξ εφόδου προοίμιον" μπήκε ο χειμώνας στο Λιμνάκαρο... Τις φθινοπωρινές βροχές ,που ήταν αρκετές , διαδέχτηκαν οι πυκνές ομίχλες, οι χαμηλές θερμοκρασίες και το πρασίνισμα της ξερής γης, σημάδι πως ξεδίψασε από τις κάψες του καλοκαιριού. Και φέτος, οι απανταχού γνωρίζοντες την ευκαρπία του ευλογημένου μικρού οροπεδίου, ( Χειμωνάπιδα, καρύδια, σταμναγκάθια, καλίτσες,ασκολύμπροι, μανιτάρια και άλλες εποχιακές ενεργειακές ομορφιές),  πραγματοποίησαν πολλές επισκέψεις και νομίζω κανείς δεν έφυγε με άδεια χέρια ... Πάντα κάτι περισσεύει για όλους στον πληθωρικά όμορφο αυτό τόπο...

Οι μόνιμοι κάτοικοί, φίλοι και γείτονες μου,  ήταν και χθες εκεί και με περίμεναν ....

Το κέντρο περιβαλλοντικής ενημέρωσης στον Αβρακόντε και η ταίστρα των γυαετών στο Λιμνάκαρο !

Προχώρησε τελικά και ολοκληρώνεται απ´ότι φαίνεται το έργο του ΟΣΑΠΥ/ΕΣΠΑ , για την περιβαλλοντική ενημέρωση στον Αβρακόντε Λασιθίου και την ταίστρα των γυαετών στο Λιμνάκαρο. Σπουδαίο και χρήσιμο σε μια περιοχή ενταγμένη στο σχέδιο ΝATURA, για το οποίο τελευταία κάτι δείχνει να κινείται τουλάχιστον σε επίπεδο ενημέρωσης ...

-Στα δικά μας των Ορέων όμως εμείς:

Αυτή τη μαγευτική εποχή , που το Λασίθι  και οι επισκέπτες του απολαμβάνουν την ευλογία του θεού με τους καρπούς που γέννησε πληθωρικά η Λασιθιώτικη γη , έχουν το μερτικό τους και οι Ορέοι...!!!

Όχι πως θέλουμε να το παινευτούμε ε; μα έχομε κι εμείς στ´ όρη χαρές και χάρες που τις χαρίζουμε ...μόνο σε καλούς...( ενίοτε και σε κακούς σαν μάθημα ζωής...)

Παραθέτω φωτό της εποχής από το Λιμνάκαρο της ευλογίας και ένα μικρό βίντεο από την πρώτη επίσκεψη-επιθεώρηση των γυαετών-ορνέων-κοράκων και μαυροκοράκων ( που συνέβη χθες), ακριβώς πάνω από το χώρο της ταίστρας που λέγαμε...ήρθαν είδαν και απήλθαν γιατί το κέρασμα που τους προσφέρθηκε από κατσίκα που αποδήμησε σε τόπο χλοερό, ήταν απλώς κέρασμα ....( Εικόνες όπως φαίνονται απο το Λιμνάκαρο Φυσικά...)

ΛΙΜΝΑΚΑΡΟ ΚΑΙ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ...

Τα βρήκα κάτω από την αγριαχλαδιά που όλο το καλοκαίρι ξεκουράζεται ("σταλίζει")το κοπάδι των προβάτων που με γειτονεύει . Είναι τεράστια λόγω της πλούσιας οργανικής λίπανσης στο σημείο αυτό απο τα πρόβατα . Δεν βρήκα την επιστημονική τους ονομασία , εμείς όμως στο χωριό μου τα λέμε " κουρκουλίτες " και είναι βρώσιμα . Τα συγκεκριμένα εδώ γεννούν αμφιβολίες λόγω μεγέθους και αναζητώ εκείνον τον ορεσίβιο της γνωστής ιστορίας (...ναι αυτόν που ξέβγαλε τρεις συζύγους με τα μανιτάρια...), αλλά δεν τον βρίσκω .... Φαίνεται τελικά έφαγε κι αυτός μανιτάρια ....

Φθινοπωρινές ομορφιές των ορέων...

 Σήμερα έχομε εθνικές εκλογές όπως συμβαίνει συχνά τελευταία ... Όμως το πολύ κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς ... Αλλά μέρα είναι θα περάσει.

Αλαλούμ στους συναγωνισμούς του ψέματος και της υποκρισίας...

...Γιαυτό κι εγώ πιστός οπαδός του κόμματος των "Ορέων", έλυσα αξημέρωτα του νού μου τις αλυσίδες και τον άφησα να πάρει απάνω τ´ όρη να γυρέψει λύτρωση στο "ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ", ανάμεσα στις ομορφιές, στις γεύσεις και την ακατάλυτη ενεργειακή επιρροή των ορέων... Ναί εκεί , στο ΛΙΜΝΑΚΑΡΟ ΦΥΣΙΚΑ...

Δείτε χθεσινές εικόνες και θα δικαιολογήσετε το παραλήρημα μου!!!